Modlitwa zmęczonych Kościołem

Czy można kochać Kościół, jeśli doświadczyło się w nim zranienia? Jak zachować wiarę, gdy kończą się łatwe odpowiedzi, a wspólnota staje się miejscem zgorszenia? A może właśnie wtedy, gdy wszystko się rozpada, Bóg jest najbliżej?

Marcin Jakimowicz i o. Mateusz Filipowski, karmelita bosy, prowadzą czytelnika przez najtrudniejsze momenty życia duchowego. Zamiast powielać religijne slogany i udzielać prostych odpowiedzi, pozostawiają przestrzeń do osobistej refleksji. Pokazują, że wiara nie rodzi się z pewności, lecz dojrzewa pośród pytań, rozczarowań i doświadczeń, które burzą wyobrażenia o Bogu i Kościele.

Prostota, przyjaźń i empatia stają się dla autorów punktami odniesienia dla rozważań nad duchowością, która nie ucieka przed gniewem, zwątpieniem, kryzysem czy depresją. Zgłębiają oni również temat modlitwy wolnej od perfekcjonizmu - takiej, w której jest miejsce zarówno na wdzięczność oraz ufność, jak i na bunt. Dużo uwagi poświęcają pytaniom o zmęczenie Kościołem, doświadczenie cierpienia i sens pozostawania we wspólnocie mimo jej słabości.

Kryzys nie musi oznaczać końca drogi z Bogiem, ale może stać się okazją do głębokiego i autentycznego spotkania z Nim.

Potrzebujemy niewątpliwie przejścia od teologii triumfalizmu do teologii kruchości (...). Bardzo powoli przychodzi nam uznanie, że to, co w nas ranliwe, nie jest słabością czy defektem natury, lecz ludzkim DNA, które Bóg uczynił swoim przez wcielenie. Starzec Paisjusz Michalović (...) napisał słowa, które od lat mi towarzyszą: "Tylko człowiek z sercem zranionym, krwawiącym i przebitym może kochać, bo serce, które jest zdolne do tego by być zranionym, jest sercem z ciała, a nie z kamienia. Jedynie żywe serce można zranić, kamiennego się nie da".