Franciszek z Asyżu i liturgia

Słowo „liturgia” nie pojawia się ani razu w Źródłach Franciszkańskich i nigdy nie zostało zapisane – a być może nawet wypowiedziane – przez samego Franciszka. Nie oznacza to jednak, że rzeczywistość, do której się ono odnosi, nie była mu bliska i ważna.

Powołanie Franciszka rodzi się w liturgii i nieustannie z niej czerpie. Choć dziś trudno to sobie wyobrazić, Biedaczyna z Asyżu nigdy nie posiadał egzemplarza Pisma Świętego – słuchał słowa Bożego podczas celebracji liturgicznych lub czytał je z mszalnego Ewangeliarza. Jego modlitwa bywa wylewna i pełna uczuć, a jednak Święty pozostaje bezwzględnie stanowczy w wymaganiu modlitwy liturgią godzin, sprawowanej według obrządku Kościoła Rzymskiego.

Dziś Franciszek uczy nas, jak uczynić celebracje liturgiczne przestrzenią doświadczenia chwały Boga i szkołą miłości bliźniego. Pokazuje, jak zaangażować całe serce, całą duszę i ciało, aby w świętych znakach spotkać i uwielbić Chrystusa, a następnie pójść za Nim
i pozwolić się przemieniać na Jego podobieństwo.

Mariosvaldo Florentino – kapucyn, urodzony w 1970 roku w Tubarão w Brazylii, przez szesnaście lat posługiwał jako misjonarz w Paragwaju, doktor liturgiki – stopień naukowy uzyskał na Papieskim Ateneum św. Anzelma w Rzymie, a także odbył studia z zakresu franciszkanizmu na Papieskim Uniwersytecie Antonianum w Rzymie, obecnie odpowiedzialny za Sekretariat Generalny ds. Ewangelizacji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów.