Towarzyszenie w stanach strapienia

Postanowiłem wrócić do najpiękniejszej, moim zdaniem, ewangelicznej ikony towarzyszenia duchowego: do Łukaszowej historii dwóch uczniów i tajemniczego Towarzysza w ich drodze do Emaus. Tym razem dzielę się refleksją nad tym, w jaki sposób ewangeliczna opowieść uczy towarzyszenia osobom w strapieniu – gdy serce jest w mrokach, gdy życie przeniknięte lękiem i ciemnością staje się próbą wiary po ludzku nie do udźwignięcia, gdy w życiu nie ma już siły na walkę i chce się jedynie uciekać i gdzieś schować, gdy serce opanowane jest przez rozczarowanie i zgorzknienie i gdy starcza siły jedynie na to, by krzyczeć – nie do Boga, ale na Boga i ludzi.
Zaproponowane rozważania będą podróżą do własnego serca. Na końcu tej podróży okaże się, że nasze serca znajdują się pod adresem: „Pusty grób w Jerozolimie”, a nie: „Pusty dom w Emaus”. Rozpoczniemy od diagnozy ciemności i lęku – dwóch postaci strapienia. Jak te stany oddziałują na nasze serca? Dwa stany cierpienia, które bywają okrutne, ale mogą też być początkiem tego, co w nas najlepsze.